Ken je hinderlijke heks Annie Rijstvinger al? Deze hinderlijke heks heeft me veel kopzorgen bezorgd. Annie Rijstvinger is een dikke heks met twee grote pukkels op haar gezicht en kort sluik grijs haar waar ze steeds een permanent in doet. Ze draagt een bril maar dat is om intelligent te lijken. Verder is ze zo lelijk en vals als Medusa, al kan ze ook heel lief lachen.

Ik leerde hinderlijke heks Annie Rijstvinger kennen toen ze voor het eerst bij mij kwam voor een Tarotlegging. Ze was op dat moment lid van een grote coven die steeds opnieuw probeerde de Grote Bron te benaderen om de magische Kracht te stelen en misbruiken. Tot nu toe was het gelukt om deze heksengroep van buitenaf een beetje af te remmen maar nu stond er opeens een van die lelijke heksen voor mijn deur. Ik herkende haar niet als heks en dacht dat ze gewoon een lelijke oude vrouw was.

Vanaf het moment dat ik haar binnen liet, ging alles mis. Het koekje brak toen ze hem van het schoteltje nam, ik morste koffie over haar rokken en toen ik het met een schoonmaakmiddel probeerde schoon te maken, scheurde haar bovenste rok. Ik dacht dat het allemaal toeval was. Vervolgens gingen we zitten maar haar stoel brak onder haar gewicht. De kaarten vielen allemaal op zijn kop en nog steeds had ik niets door. Had ik toen maar even de rust genomen om naar mijn gidsen te luisteren die op allerlei manieren probeerden te vertellen dat ik hier met een hinderlijke heks te maken heb.

Hinderlijke heks Annie Rijstvinger vond mij een heel aardige magiër die de dingen helder en duidelijk kan omschrijven. Ze wilde mij graag eens voorstellen aan een vriend van haar. Later bleek het te gaan om Boeman Valerius, die er alleen maar op uit is om mijn magie te stelen. Annie nodigde me uit voor een etentje bij haar thuis waarvoor ze haar vriend ook zou uitnodigen. Ze zou iets lekkers koken. Ik vond het een leuk gebaar en ging akkoord.

De afspraak was een week later. Met behulp van mijn TimTam toverde ik mezelf naar het opgegeven adres en zag toen pas dat ik me middenin een heksendorp bevond! Het was Hadisdorp, een van de nieuwere heksendorpen. Nog voordat ik mezelf uit de voeten kon maken, opende Annie de voordeur al. Zij mocht niet weten dat ik een tovenaar ben en dus kon ik geen kant meer op. “Ha, wat heerlijk dat je er bent Apulus!”, kraste ze. “Mijn vriendelijke vriend Valerius is er nog niet maar hij kan ieder moment komen. En mijn vriendin Dahliaatje is er ook bij, gezellig toch? Kennen jullie elkaar al?”

Ik moest wel naar binnen. Daar hing een bedwelmende zoete geur die me direct hypnotiseerde. Mijn mantel werd afgenomen en ik moest plaatsnemen aan de zware eikenhouten tafel. Dahliaatje zei niet veel maar stond verlegen glimlachend naar me te kijken. “Ga jij niet zitten, Dahliaatje?”, vroeg ik. Dahliaatje giechelde en ging schuchter zitten terwijl ze even snel naar de keuken keek waar Annie Rijstvinger driftig in de kookpotten aan het roeren was. Het was me direct duidelijk dat Annie hier onder al haar rokken de broek aan had. Iedere keer als ik iets aan Dahliaatje vroeg, gaf Annie antwoord en als zij geen antwoord gaf dan zei Dahliaatje maar weinig. Ze giechelde wel veel.

Boeman Valerius kwam een kwartier later ook binnen. Zijn bleke huid, zware wenkbrauwen, spitse neus, gemene grijns en piekhaar dat alle kanten uit stond, maakten een onheilspellende indruk op me. Toch bleef Annie volhouden dat hij haar vriendelijke vriend was en door de hypnotiserende geuren kon ik al een tijdje niet helder meer denken. Annie bood me een drankje aan. Had ik het maar nooit genomen! Het bleek een krachtige toverdrank te zijn die me tot op de dag van vandaag laat geloven dat boeman Valerius een aardige goedzak is; wat hij ook doet of zegt. Ik heb nog steeds geen toverspreuk gevonden die deze vloek kan verbreken en moet nog steeds mijn uiterste best doen om niet opnieuw in een van zijn valkuilen te lopen.

Toen we aan tafel zaten begon Annie aan Valerius te vertellen hoe geweldig mijn magie is en wat ik al voor haar had gedaan. Ik voelde dat Valerius mij peilde, zoals ik zelf ook wel eens mensen peil. Het voelde niet (zoals bij mij) als een lichte warme tinteling maar alsof hij messen in me stak. Ik schrok van deze ruwe benadering en daardoor ging ik weer iets helderder nadenken. Die zoete lucht hield mijn gedachten in bedwang waardoor ik gevoelig was voor heksenmagie. Er klopte helemaal niets van deze situatie en ik voelde dat ik iets moest doen.

Ik vroeg aan mijn gastvrouw waar het toilet was en excuseerde mij. Toen ik het toilet opende bleek mijn vermoeden te kloppen; er was een raam in het toilet. Ik opende het raam en snoof de heerlijke schone buitenlucht op. Met iedere teug die ik nam, werden mijn gedachten helderder. Ik bleef een paar minuten op het toilet en bedacht een plan om uit deze toestand te kunnen ontsnappen. Ik toverde een magisch schild dat mij beschermde tegen de bedwelming van Annie en waste mijn handen schoon. Toen ik in de kamer terugkeerde was iedereen druk bezig om op te scheppen. Ik schoof weer aan en lachte vriendelijk tegen iedereen. Annie had door dat ik me beschermde en probeerde op allerlei manieren haar heksenmagie te gebruiken maar mijn magische schild hield krachtig stand tegen haar aanvallen. Annie werd er zenuwachtig van en Dahliaatje werd daar weer nerveus van. Alleen Valerius at door alsof er niets aan de hand was.

Het eten smaakte overigens voortreffelijk. Annie Rijstvinger is een goede kokkin en alle schalen werden dan ook helemaal leeg gegeten. Tijdens het eten stelde Annie honderden vragen aan mij over allerlei onderwerpen. Valerius at zwijgend door en keek me af en toe aan als ik een verhaal vertelde. Dahliaatje zat lief te lachen en door mijn beschermende schild voelde ik me prima. Annie zette na het eten een pot koffie en Dahliaatje ruimde de tafel af. Valerius en ik gingen naar de woonkamer.

“Zo, Apeluis”, zei Valerius tegen me. “Pardon, Valerius, mijn naam is Apulus”, verbeterde ik hem. “Ik ben niet zo goed in namen.”, mompelde Valerius. “Ach, dat geeft niet, ik ben zelf ook een warhoofd op sommige gebieden”, antwoordde ik terwijl ik zenuwachtig lachte. We gingen bij het haardvuur zitten. “Wat maakt jou nou zo bijzonder?”, vroeg Valerius. “Dat weet ik ook niet maar ik kan -door jarenlange training- een aantal dingen die andere mensen (nog) niet kunnen”, zei ik. Ik wilde uiteraard niet laten blijken dat ik een tovenaar ben maar Valerius had me door. “Annie zou je nooit hebben uitgenodigd als je een normaal mens was, Apulus. Wie ben je nu echt? Tegen mij ben je eerlijk, open en oprecht”. Bij het uitspreken van de laatste twee zinnen gebruikte Valerius zijn krachtige magie om mij te laten praten maar mijn schild hield ook deze magische aanval tegen. Met een onschuldige blik antwoordde ik dat ik geen idee had waar hij het over had. Op dat moment had Annie de koffie klaar en huppelde Dahliaatje achter haar aan de kamer binnen.

Nu had ik eindelijk tijd om mijn plan ten uitvoer te brengen zodat aan deze avond een einde zou komen. Annie had mij uitgenodigd om kennis te maken met Valerius dus als Valerius nu weg zou moeten dan zou Annie mij ook wel laten gaan, was mijn gedachte. Het enige dat ik hoefde te doen was Valerius weg zien te krijgen. Simpel en doeltreffend. De echte uitdaging was dat het zonder magie moest gebeuren.

Er is één plant op Aarde waar boemannen niet tegen kunnen: pepermunt. Eén blaadje van een pepermunt-plant is al voldoende om een boeman ernstige schade toe te brengen. Gelukkig had ik een flesje pepermunt-tinctuur op zak. Ik gebruik dat nog wel eens na het eten om weer fris uit mijn mond te ruiken. Stiekem opende ik het flesje en hield het verborgen in mijn hand. De frisse geur van pepermunt die uit het flesje kwam, vermengde zich met de zoete geur die in Annies huis hing. Zowel Annie als Dahliaatje hadden niets door en ze keuvelden rustig verder. Toen Valerius de geur echter opsnoof, schrok hij zo hevig dat hij van zijn stoel af viel. Annie stond direct heel bezorgd bij hem en vroeg wat er aan de hand was. “Niets”, zei Valerius die meteen doorhad dat ik die pepermunt bij me had, “maar ik bedenk me net dat ik nog een andere afspraak heb. Excuseer mij, ik moet er helaas vandoor”. Onthutst nam Annie afscheid van Valerius. Dahliaatje kreeg een zoen op beide wangen. Toen Valerius langs mij liep, fluisterde hij sissend: “Ooit zal ik je krijgen”. “Ik wens je het allerbeste”, antwoordde ik kalm.

Mijn vermoeden klopte: Toen Valerius weg was gegaan, ging Annie direct alles opruimen. Dahliaatje keek me nog steeds glimlachend aan maar Annie had geen interesse meer in een gesprek. “Nou, dan ga ik ook maar”, zei ik met een verborgen grijns. Ik gaf Dahliaatje een zoen en nam afscheid van haar. Annie hield de buitendeur al open. “Ik vond het erg gezellig, dit moeten we nog een keer doen”, zei ik tegen Annie terwijl ik haar ook een zoen gaf. “Je bent altijd welkom”, mompelde Annie me toe.

Voor Annie was de hele avond een groot fiasco geworden maar dat begreep ik pas toen ik thuis uitgebreid van een kop thee zat te genieten. Als ik dat magische schild niet had getoverd dan was de avond heel anders verlopen. Valerius had dan zeker al mijn magie gestolen en Annie voor haar diensten beloond. Ik moet er niet aan denken wat er dan allemaal had kunnen gebeuren. Je zult begrijpen dat ik nog lange tijd alle uitnodigingen voor etentjes bij onbekende vrouwen heb afgeslagen. Ik had er mijn buik goed vol van…